Religia, która nierozerwalnie wiąże się z Tybetem to buddyzm. Jest to wyznanie znacznie różniące się od innych wyznań religijnych świata. Jego doktryna jest luźna i nie ma ściśle określonych zasad postępowania takich jak np. Dekalog w chrześcijaństwie. Jednak ogólne założenia buddyzmu są podobne do założeń wszystkich innych wyznań – aby osiągnąć szczęście, trzeba unikać zła w postaci kłamstwa, krzywdzenia siebie i innych, rozwiązłości i wszelkich innych złych czynów. Ponadto w buddyzmie nie ma boga osobowego, dlatego też wielu ludzi nie uznaje buddyzmu za religię, a jedynie za system filozoficzny czy światopogląd.
Buddyzm został stworzony w V w. p.n.e przez władcę jednego z niewielkich państw-miast w zachodnich Indiach – Siddhartha Gautama. Nazywa się go również Buddą, co dosłownie oznacza “przebudzony”. Tradycja głosi, że po latach nauki osiągnął on przebudzenie, dzięki któremu zaczął nauczać innych ludzi.

W ciągu dwóch tysięcy lat istnienia tej doktryny zasady buddyzmu ugruntowały się i zyskały wielu zwolenników na całym świecie. Obecnie ilość wyznawców tej religii szacuje się na 350 milionów osób, z których coraz większą część stanowią obywatele zamożnych państw Europy i Ameryki Północnej.
Za główny cel buddyzmu jego twórcy i wyznawcy uznają wejrzenie w istotę życia i oświecenie. Aby to osiągnąć, należy stale rozwijać swoją świadomość, współczucie oraz mądrość. Buddyzm zakłada, że cała otaczająca nas rzeczywistość podlega ciągłym zmianom. Wszystko zmienia się w każdej chwili. Należy uwolnić swój umysł i serce od schematów, które nałożono na nas przez całe życie, a wtedy osiągniemy przebudzenie i całkowitą wewnętrzną wolność.
Istnieje wiele szkół buddyzmu, które kierują się różnymi doktrynami. Jednak poszczególne odłamy buddyzmu wspierały się nawzajem, a nie walczyły między sobą jak w innych religiach.