Położenie geograficzne Tybetu sprawia, że życie w tym miejscu jest znacznie utrudnione. Leży on na terenie najwyższego płaskowyżu świata, w miejscu, do którego dostęp jest bardzo utrudniony ze względu na wysokość ponad poziomem morza osiągającą 4000-5000 m. Tybet zajmuje powierzchnię 2,5 mln km².

Wyżyna Tybetańska jest ze wszystkich stron otoczona łańcuchami górskimi, które stanowią jej naturalne granice. Od południa są to Himalaje, od strony wschodniej – łańcuchy Szaluli Szan i Daksue Szan. Od północy Tybet ograniczają łańcuchy Altyn Tagh, Nan Szan i Kunlu, od zachodu natomiast łańcuch górski Karakorum. Ze względu na otoczenie łańcuchami górskimi ze wszystkich stron komunikacja z Tybetem jest znacznie utrudniona.
Obszar Wyżyny Tybetańskiej jest podzielony pomiędzy kilka państw. Najbardziej samodzielny pod względem politycznym jest Tybetański Region Autonomiczny o powierzchni 1228 tys. km², który jest częścią Chińskiej Republiki Ludowej. Pozostała jego część należy administracyjnie do trzech chińskich prowincji: Junnan, Syczuan i Qinghai.
Obszar Tybetu jest dość wilgotny a na terenie Wyżyny Tybetańskiej swój początek ma jedna z największych rzek świata – Indus. Ma ona swoje źródło w północnej części Tybetu, następnie przechodzi poprzez łańcuch górski Karakorum i Indie do Oceanu Spokojnego. Oprócz tego w Tybecie znajduje się wiele mniejszych rzek, w tym dopływów Indusu i Gangesu. Zdecydowana większość tybetańskich rzek wypływa poza obszar kraju i nawadnia okoliczne państwa, w tym bardzo gęsto zaludnione Chiny i Indie. Szacuje się, że prawie połowa ludności świata korzysta z wody, która pochodzi z rzek Tybetu.
Na terenie Wyżyny Tybetańskiej liczne są także jeziora, których jest tam około 1500. Są to zbiorniki często bezodpływowe, o słonej lub słodkiej wodzie. Położone są najczęściej w wielkich, malowniczo położonych dolinach i mają zazwyczaj dużą powierzchnię. Wiele z nich jest uważane za święte miejsca.