Pierwsi ludzie osiedlili się na Wyżynie Tybetańskiej około 50 tysięcy lat temu. Wtedy to przybyło na ten obszar kilka koczowniczych plemion z Azji środkowo-wschodniej. Zasiedliły one ten teren na stałe i nauczyły się uprawiać ziemię.
W zachodniej części Tybetu istniało niegdyś prawdopodobnie królestwo o nazwie Szang-Szung. Uważa się, że w VII w. n.e. zostało ono podbite przez przodków dzisiejszych Tybetańczyków. Ich legendarny król Songsten Gampo miał doprowadzić do zjednoczenia Tybetu. Wtedy też miasto Lhasa stało się jego stolicą. Ten władca wspierał buddyzm i doprowadził do jego umocnienia na tym obszarze. Jednak wśród ludności buddyzm zakorzenił się i rozpowszechnił dopiero pomiędzy XI i XIII wiekiem.
Dopóki żył Songsten Gampo, Chiny i Tybet żyły ze sobą w pokoju. Po jego śmierci ta sytuacja jednak zmieniła się. VIII i IX w. n.e. to okres ciągłych wojen i walk Tybetańczyków z Chinami i innymi narodami. Tybet był wtedy silnym państwem, dzięki czemu wychodził zwycięsko z większości konfliktów. Tybet podbił m.in. Kaszmir i część państw Azji Środkowej.
Potęga Tybetu załamała się w IX wieku, kiedy to rozpadł się on na szereg mniejszych państw. Do ponownego zjednoczenia doszło dopiero pod panowaniem mongolskim w XIII wieku, ale Tybet nie był już tak silny jak kiedyś i był uzależniony od cesarzy chińskich.
Próby uniezależnienia się od Chin podjęto po upadku chińskiej dynastii Yuan w XIV wieku. O władzę zabiegało wiele rywalizujących ze sobą szkół buddyjskich, aż w końcu przejęła ją szkoła Drepung. Był to początek rządów teokratycznych w Tybecie, w których rządzący Dalaj Lama był jednocześnie przywódcą religijnym. Jednak niezależność od Chin nie trwała długo. Od XV wieku przez większość czasu Tybet był zależny od Chin i tak jest do dnia dzisiejszego. Chiny wykorzystują swoją przewagę, aby spróbować uzależnić od siebie Tybet w jak największym stopniu.