Oprócz zagrożenia dla środowiska naturalnego, Chińczycy starają się zasymilować z sobą naród tybetański poprzez niszczenie kultury tybetańskiej i języka. Jest to duże zagrożenie dla narodu tybetańskiego. W czasach świetności stworzył on bowiem wysoko rozwiniętą kulturę, na którą składają się m.in. malarstwo, literatura, sztuka ręczna i medycyna.
Badania archeologiczne wykazały, ze cywilizacja tybetańska liczy sobie ponad 6 tysięcy lat. Na osiągnięcia tego narodu we wszystkich dziedzinach pracowało więc wiele pokoleń i ogromną stratą byłoby zniszczenie ich.
Podstawą kultury tybetańskiej pochodzą z państw sąsiednich: Indii, Nepalu. Szczególnie intensywnie rozwijała się ona w XVIII i XIX wieku.
Kultura i religia Tybetu są ze sobą ściśle połączone i wpływają na siebie nawzajem. Kultura tybetańska ukazuje się m. in. w stylu, w jakim budowane są świątynie, których na obszarze Tybetu jest bardzo wiele. Architektura takich budowli jest bogata i kolorowa. Ważnym elementem kultury tybetańskiej jest bogate zdobnictwo uwidaczniające się m.in. w architekturze, tkactwie czy jubilerstwie.
Tybetańczycy posiadają też bogatą twórczość literacką. Jednym z jej największych dzieł był anonimowy epos o królu Geserze. Sławnym poetą tybetańskim był także żyjący na przełomie XI i XII wieku Milarepa. Jeszcze do niedawna wszystkie tybetańskie dzieła literackie związane były z tematyką religijną. Utwory o tematyce świeckiej pojawiły się dopiero w XX wieku.
Niestety większość z wytworów bardzo bogatej kultury tybetańskiej nie przetrwała do naszych czasów. Zniszczono je głównie podczas trwającej przez ostatnie 50 lat okupacji Tybetu przez Chiny. Chińczycy niszczą przede wszystkim klasztory buddyjskie i rabują znajdujące się w nich drogocenne posągi, obrazy i inne dzieła sztuki. Chinom zależy na zniszczeniu klasztorów, gdyż są one ostoją kultury tybetańskiej, a mnisi cieszą się dużym autorytetem wśród ludności.